باید بگم ببخشید  دوباره دیر اومدم. خیلی هم دیر شده . باور کنید خیلی خیلی گرفتار بودم. حالا کم کم براتون توضیح می دم:

اول فوت پدربزرگ عزیزم بود.

دوم قبولی بنده در مقطع کارشناسی ارشد  و بعد انتخاب واحد و جفت و جور کردن ساعت کلاس و رفت و آمد هفتگی به تهران و رها کردن گل پسر به امان خدا.

سوم تغییر شغل و رها کردن یکی از مسئولیت ها و گرفتن مسئولیت جدید در رابطه شغلی.

و هزار و یک دلیل دیگه...................

توی این مدت جشن تولد ۲ سالگی آقا احسان رو هم برگزار کردیم و روزبه روز بزرگ شدن گل پسر را احساس می کنیم. با حرفهاش و رفتار و حرکاتش که کاملا نشون می ده دوست داره مستقل بشه:

مامان این لباسو دوست ندارم!

مامان می خوام این شلوارو بپوشم!

مامان این ماشینه چقد خوشکله!

چه نی نی نازی! 

و گاهی اوقات اینقدر حرفای قلمبه و بزرگتر از سنش می زنه که نگو و نپرس..........

پسرم کاملا متفاوت شده یعنی احساس می کنم خیلی بزرگ شده!

در ایام ۲۲ بهمن سرود "خمینی ای امام " رو کامل با تلویزیون می خوند البته با همون لهجه و تن صدای مخصوص به خودش

سوره توحید رو تقریبا خودش به تنهایی می خونه و اونقدر کلمات رو شیرین ادا می کنه که آدم می خواد درسته قورتش بده

راستی داشت یادم می رفت!!!

باور می کنید شعر توپ قلقلی رو به تنهایی و کامل کامل بدون حتی یه اشتباه تنهایی می خونه

آخه گل پسر ما تازه ۲ ساله شده در حالیکه خیلی از بچه های همسن و سال اون حتی حرف زدن هم بلد نیستند

حالا با این تعریف و تمجید خودم پسرمو چشم نزنم

یه عادت خوب دیگه که داره اینه که شیر پاستوریزه زیاد می خوره و اخیرا هم عادت کرده باید حتما همراه شیر کیک هم بخوره.

خوب بعد از یه تنبلی طولانی تو آپ کردن فکر کنم دیگه کافی باشه. پس به امید دیدار